چی شد که این روز ها به وبلاگ نویسی رو آوردم ،اون هم زمانه ای که همه دنبال لقمه های آماده و خوراک فوری توی شبکه های اجتماعی اند؟
آیا اصلاً مخاطبی خواهم داشت یا این فضا برای خودم و افکارم خواهد بود؟
سه سوالی که صرفا جزء کوچکی از تامل من هست تا با خودم کنکاش کردم و با دلایل محکم در نهایت تصمیم به ساخت این وبلاگ اختصاصی شد…
اول اینکه بگم این وبلاگ در زمانی تصمیم به تاسیسش گرفتم که در حال مطالعه و آماده شدن برای کنکور ارشد برق هستم ، پس شاید بشود گفت بر اساس هیجانات مداری و برقی این اسم انتخاب شده باشد؛ ولی از حق نگذریم کلمه راکتانس یه عنوان و برند بکر و تقریبا استفاده نشده هست…
راکتانس هم یک مفهوم عمی دقیق در برق هست ، هم انگار استعاره ای از ذهن و دغدغه های خودم:
راکتانس در مدارهای الکتریکی به معنای واکنش یک عنصر مدار (مانند خازن یا سلف) در مقابل تغییرات جریان یا ولتاژ است. این ویژگی ناشی از ظرفیت خازنی یا القاوری آن عنصر میباشد و باعث مقاومت در برابر تغییرات جریان متناوب میشود. برخلاف مقاومت که باعث کاهش جریان میشود، راکتانس انرژی را به صورت میدان الکتریکی (خازن) یا میدان مغناطیسی (سلف) ذخیره میکند و فقط زمانی اثرگذار است که جریان یا ولتاژ تغییر کند. مقدار راکتانس با فرکانس سیگنال متناسب است؛ راکتانس القایی با افزایش فرکانس افزایش مییابد و راکتانس خازنی با افزایش فرکانس کاهش مییابد. واحد اندازهگیری راکتانس اهم است و در امپدانس مدار بخش موهومی (خیالی) را تشکیل میدهد.
ولی در کل هدف از تاسیس وبلاگ با چنین اسمی ، ترکیبی از روز نوشت و محتوای ذهنی در رابطه با موضوعات مرتبط با برق الکتروینک هست.
ذهنیت و دغدغه من بودن در شرایط چالش بر انگیز هست ، چون عمیقا میدانم که شخصیت انسانی در شرایط سخت و ناگهانی ساخته میشود نه در رفاه و آرامش مطلق…
خیلی دوست دارم که ذهنم مدام این چالش های روزمره رو کنکاش کنه و بررسی کنه که آیا به درستی از این مرحله عبور کردی یا خیر…
اینجا قراره جایی باشه که افکار و دغدغه هام رو آزادانه بنویسم. خوشحال میشم اگر تو هم نظرت رو همینجا بنویسی و در این مسیر شریکم باشی.